История группы
Пінскае палессе. Генеалогія / Генеалогия Пинского Полесся, Пинский район
- Участников
- 250
- Сообщений
- 89
- Тем
- 26
- Последний id
- 4086
- Обновлено
- 18 сентября 2026, 17:52
Тема: Краязнаўства / Local history · Страница 1 из 2 · 89 сообщений
Pińsk, obwód brzeski, Białoruś (PL) https://kielakowie.com/mediawiki/index.php?title=Pi%C5%84sk,_obw%C3%B3d_brzeski,_Bia%C5%82oru%C5%9B
Очерки белорусского полесья https://sources.ruzhany.info/048_1.html?fbclid=IwAR1aOQTvXxlvaO2ULH68p25IjVzB-ORyh8cR3kfd9hAFUvxlD7ckgQzHqgA#google_vignette
Горад Пінск з розніцай у 90 гадоў, ці 1930-я гады i зараз. Тады горад знаходзіўся пад Польшчай. Горад вядома зведаў змены.
Не проходите мимо Увидела на генеалогическом сайте инфу: “Sophia Kochnowicz was born on July 7, 1924, in Pinsk, Brest, Belarus (then Ukraine). During WW2 Sophia was forced to leave her home by the Nazis and taken to Germany where she was assigned to forced labour at I.G. Farbenindustrie Aktiengesellschaft. She remained here for two years. She died on October 3, 2014, at the age of 90 in Welland, Ontario, Canada”. Зацепила меня фамилия Кохнович, да еще с привязкой к Пинску, который у них стал Белорусско-Украинским. Копнула чуть глубже, обнаружила, что родители этой Софии – Семен Кохнович и Хартина Олизаревич. “Ну, в такой связке это точно Ставокский приход”, - решила я, и не ошиблась! В 1924 году в д. Ченчицы у Семена Наумовича Кохновича и Харитины Дмитриевны родилась дочь София. Нашла брак ее родителей, предков до 7 колена, а где-то в Канаде живут ее внуки и даже не догадываются, откуда их корни.© #Кохнович #семейнаяистория #вархивномпоиске #генеалогия #Ontario #Canada #Ченчицы #эмиграция @poisk_predkov
Даўненька этнаграфіі не было на канале🌝 😍 Яшчэ адзін класны здымак з сэрыі "Прыгажосьць Палесься" 1936-ага года, на якім маладыя паляшукі ў народных строях. У ранейшых допісах можна паглядзець іншыя фота з сэрыі па тэгу фатографа: #Паддэнбскі #этнаграфія, #Пінск
Булгаковский Д.Г., Пинчуки, 1890, Этногр. сб. : Песни, загадки, пословицы, обряды, приметы, предрассудки, поверья, суеверья и мест. словарь (рус)
Wspomnienia Wołynia, Polesia i Litwy (Pinsk i okolice), Czesc 4, Kraszewski, Józef Ignacy, 1840 (pol) / «Воспоминания о Волыни, Полесье и Литве» — отчет о путешествии Юзефа Игнация Крашевского по Пограничью, изданный в Вильнюсе в 1840 году. Парижское издание 1860 года было иллюстрировано зарисовками писателя. Вся книга здесь https://pbc.biaman.pl/dlibra/docmetadata?id=28613
Ну что ж, лето выходит на пик. В такие моменты крайне важно сохранять голову холодной. По возможности, конечно же... Когда мне в детстве отец показывал игру в шахматы и делился всякой-разной информацией о ней, упоминал он в том числе и о таком термине, как защита Нимцовича. Я, конечно, в шахматах стал абсолютным бездарем (разве что могу в шашки по-чапаевски), поэтому посты про великих шахматистов для меня - это почетно. Вот и про Арона Исаевича (Шаевича) Нимцовича есть пост. Как пройти мимо одного из лучших игроков своей эпохи? Сам он родился в 1886 году в Риге, а вот его отец Шая Абрамович Нимцович - выходец из пинских мещан. Как видим по списку 1874 года, семья была немелкая и все проживали в разных местах: кто непосредственно в Пинске, кто в Могилеве, а вот нужная нам часть семьи - в Белостоке (наверняка, там было какое-то дело). Источник: Ф. 611. Оп. 7. Д. 14 (НИАБ) #генеалогия #источники #НИАБ #Пинск
Бэрнард Ньюман 1934г "РОВАРАМ ПА ІІ РЭЧЫ ПАСПАЛIТАЙ Незвычайнае падарожжа па краіне, якой больш не існуе " Фрагмент кнігі у якім ён узгадвае Пінск называецца "Усходнія ўскраіны і ўсходнія балоты" Частка VII «Можа пінчукі і жывуць у глухім закутку, але яны добра арыентуюцца ў тым, што адбываецца ў свеце....».. -------------------------------------------------------------------------- Калі я дабраўся да Пінска, то вырашыў, што балоты звялі мяне з розуму. Бо па вуліцы да мяне набліжалася рота маракоў. Адсюль да мора сотні міль, але гэта без сумневу былі маракі. Я вырашыў упэўніцца – і сапраўды, Польшча трымае ў Пінску невялікую рачную флатылію, больш за тое, у затоне паблізу горада знаходзілася эскадра гідрапланаў. Выбар быў зроблены разумна, паколькі ў гэтым раёне вады амаль столькі ж, колькі і зямлі прыдатнай да пасадкі. У паветры лёталі тонкія пасмачкі бавоўны. Я не ведаю, з якой расліны яны паходзілі, але яны былі надзвычай учэпістыя. Шпацыруючы па Пінску я назбіраў іх з палову рулона. Набліжаўся вечар, людзі сядзелі перад хатамі. Мяне не здзіўляе, што польскія газеты не ў стане дасягнуць нашых астранамічных накладаў, паколькі на кожнай другой вуліцы хтосьці чытаў газету перад вялікай аўдыторыяй уголас. Гэта тлумачыцца не тым, што жыхары Пінска занадта бедныя, або занадта скупыя, каб пакупаць прэсу, яны проста не ўмеюць чытаць. Такім чынам я скончыў свой дзень у знаёмага настаўніка, якога ўдзячныя ўладальнікі газет павінны спансіраваць. На сустрэчу са мной ён сабраў надзвычай цікавае кола людзей – габрэяў, палякаў і расейцаў, жанчын і мужчын. Спачатку я задаваў ім бясконцыя пытанні, часта атрымліваючы абсалютна розныя адказы ад прадстаўнікоў асобных нацыянальнасцяў. Потым мы гадзінамі спрачаліся пра палітыку, можа пінчукі і жывуць у глухім закутку, але яны добра арыентуюцца ў тым, што адбываецца ў свеце. Многія з іх даволі інтэлігентна дыскутавалі адносна ангельскай палітыкі, паказваючы больш глыбокае веданне і разуменне сітуацыі чым наш сярэдні выбаршчык. Потым мы ўжо размаўлялі як сябры, а калі яны адкрылі, што я цікаўлюся музыкай, паслалі спецыяльнага ганца, каб ён прывёў адну маладую габрэйку, гонар горада. У яе было цудоўнае кантральта, натуральнае і нетрэніраванае. Песні, якія яна спявала – гэта былі традыцыйныя мелодыя яе народу. Краявід дадаваў гэтай сцэне рамантычнасці, у паўнаводнай рацэ побач з намі адлюстроўваліся зіхатлівыя зоркі, а ў суседняй затоцы крумкалі жабы, ствараючы басовы акампанемент. Я не разумеў ані слова з яе песняў, але ў іх было выразнае пасланне. Калі яна спявала пра любоў – я палаў пажадлівасцю, яна спявала пра смерць – мяне ахопліваў страх, пра вайну – мне было трывожна, пра трагедыю – смутак апаноўваў мяне. Вядома, я не выяўляў сваіх пачуццяў, бо я англічанін. Па шчоках маіх суседзяў свабодна цяклі слёзы. З танцам выйшла маладая расейка, яна танцавала для мяне, яе чорныя вочы блішчэлі ў святле месяца, цела грацыёзна выгіналася, як у змяі. Я мусіў узяць сябе ў рукі і не забываць, што я стрыманы і разважны ангелец, а не імпульсіўны славянін. Я спрабаваў глядзець без эмоцый – у такія моманты гэта вельмі складана. Калі ўрэшце хтосьці паглядзеў на гадзіннік, мы вырашылі, што ўжо не варта ісці спаць. Для мяне гэта была чарговая бяссонная ноч, але вечар быў такі захапляльны, што я не адчуваў стомленасці. https://www.facebook.com/share/p/9MnLde84AwRqPTDk/?mibextid=oFDknk
В сборнике впервые публикуется около 1100 заговоров из Полесского архива Института славяноведения РАН. Эти заговоры до последнего времени активно бытовали в Полесье – одном из архаичных славянских регионов русско-украинско-белорусского пограничья. В обширных комментариях публикуемые материалы рассматриваются в контексте восточнославянской заговорной традиции: указывается географическое распространение основных типов, сюжетов и мотивов полесских заговоров, обобщенных в форме указателя мотивов и сюжетов, приводятся их варианты, имеющиеся в опубликованных источниках; разъсняются мифонимы, "темные" места заговоров, их ритуальный контекст; даются отсылки к специальным исследованиям того или иного мотива в отечественной и зарубежной славистике.
Источник: Гонар і памяць Зямлі Лунінецкай / [складальнік І. А. Панасюк]. - Брэст : Брэсцкая друкарня, 2018. - 181 с., [14] л. іл.
Дубовые колоды на полесских некрополях: к вопросу об ареале бытования традиции (часть 1) Виктор Гайдучик https://www.ufo-com.net/publications/art-11017-dubovye-kolody.html
Дубовые колоды на полесских некрополях: к вопросу об ареале бытования традиции (часть 2) Виктор Гайдучик https://www.ufo-com.net/publications/art-11042-dubovye-kolody.html
Здравствуйте. Поделитесь, кто в каких краеведческих музеях нашего региона был и может рекомендовать? - Народный литературно-краеведческий музей Якуба Коласа в Пинковичах (планирую) - Музей белорусского Полесья в Пинске (рекомендую) - в Логишинской школе, пишут, есть музей (https://logsh.roo-pinsk.gov.by/%D0%BE%D0%B1-%D1%83%D1%87%D1%80%D0%B5%D0%B6%D0%B4%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D0%B8/%D1%88%D0%BA%D0%BE%D0%BB%D1%8C%D0%BD%D1%8B%D0%B9-%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%BE%D1%80%D0%B8%D0%BA%D0%BE-%D0%BA%D1%80%D0%B0%D0%B5%D0%B2%D0%B5%D0%B4%D1%87%D0%B5%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9-%D0%BC%D1%83%D0%B7%D0%B5%D0%B9)
Ёсць яшчэ Івацэвіцкі раённы і абласны краязнаўчы ў Берасці
Хотя существует мнение, что в межвоенное время территория Западной Беларуси была забитой нищей сырьевой колонией, история нашего любимого Пинска опровергает это. Вполне себе бизнес-центр того времени, с Гжегожами Бжэнчышчыкевичами и Хавой Нагилой на соседних улицах. Неудивительно, что время от времени и торговля в городе поднималась, и производство. И на теплоходах музыка играла. В общем, всё, как и сейчас. Сегодня как раз будет пост на эту тему. Два свидетельства об открытии заведений по продаже пива и водки (одно из которых - в популярном местном кинотеатре "Казино", есть неплохая статья о нем). И два плана. Один, покрасочнее - план завода безалкогольных напитков и пива Фридмана-Гольдберга. Второй, попроще - план завода газированных вод семьи Кобринчуков. Источники: Ф. 2001. Оп. 1. Д. 3877, 6302; Ф. 2005. Оп. 1. Д. 449, 458 (Госархив Брестской области) #генеалогия #источники #ГАБО #Пинск
За паўстагоддзя ў балотах Заходняга Палесся значна скрацілася колькасць рэдкіх відаў птушак і раслін Даследванне супрацоўнікаў Універсітэта натуральных навук у Любліне апублікавана ў часопісе Global Ecology and Conservation. Даследаванне прааналізавала тры водна-балотныя ўгоддзі, размешчаныя ва ўсходняй Польшчы (Заходняе Палессе – рэгіён на тэрыторыі Беларусі, Польшчы і Украіны). Пры параўнанні дадзеных, сабраных у 1950-1970 г.г. і 2000-2020 г.г., даследчыкі прыйшлі да высновы, што антрапагенны ціск у выглядзе сельскагаспадарчых работ і асушэнняў прывёў да незваротных змяненняў першабытных водна-балотных угоддзяў: колькасць рэдкіх відаў раслін і папуляцыі птушак зменшылася на дзесяткі працэнтаў (у залежнасці ад тэрыторыі).
За что пьём или что там полезного для нас?
Первое предложение) История завода берет свое начало в конце 19 века. В самой южной точке страны в столице Беларусского Полесья в имении графа Красицкого была основана частная винокурня.
коньяк Skirmunt звучит)
Местные подъемный мост 💪 https://kolekcijos.biblioteka.vu.lt/objects/VUB01_000447415#00001
Добры дзень, калегі Не так даўно Нацыянальным архівам ЗША былі апублікаваныя засакрэчаныя аэрафотаздымкі часоў Другой сусветнай вайны, сярод якіх шмат «беларускіх здымкаў» Фатаграфаваўся таксама Пінск + Пінскі раён. Адмыслоўцы зрабілі спецыяльную мапу, па якой можна адшукаць здымкі. Падзялюся ў нашым чаціку, можа камусьці будзе карысна інфармацыя: https://shappoff.github.io/catalogarchivesgov І запрашаю далучыцца да майго каналу, дзе можна знайсці шмат інфармацыі па вёсках Парэчча, Табулкі, Чамярын і навакольных: https://t.me/nash_rodovod
https://niab.by/newsite/by/content/all/%D0%9Fi%D0%BD%D1%81%D0%BA различные планы г. Пинска на сайте НИАБ
#Дубое #Пинский Дубойская средняя школа 1974 год
#Дубое #Пинский 2 класс Дубойская средняя школа 1974 год
#Городище #Пинский 10 Б класс средняя школа д. Городище выпуск 1979 года
#этнаграфія#этнаграфія, #Пінск#Пінск, #Бойд#Бойд "На беразе Піны ў рыначны дзень" "... Я была на рынках у многіх краінах свету, але нідзе не бачыла такога, адзінага ў сваім родзе, захапляльнага відовішча як Пінскі кірмаш. Гэта месца, дзе насельніцтва, якое пражывае ў радыусе некалькіх кіламетраў, сустракаецца, каб прадаць свае вырабы, павітаць адзін аднаго і разам выпіць гарбаты, піва ці выгнанай з бульбы гарэлкі ў невялічкіх шынках. Дзень кірмашу, на самой справе — сапраўдны святочны дзень. За некалькі дзён да гэтага прыбываюць лодкі з таварамі. Рака поўніцца новым жыццём. Шмат людзей прыплывае за 15 — 20 кіламетраў. Усё, што можа быць дастаўлена па вадзе, транспартуецца па Піне да прычала, размешчанага каля паўднёвага боку касцёла езуітаў. Многія з тых, хто прыплывае на лодках, начуюць прама ў іх..." Паводле запісаў Луізы Бойд, Пінск, 1934 год. (фота: Луіза Бойд, архіў UWM)
#этнаграфія#этнаграфія, #Пінск#Пінск, #Бойд#Бойд "На беразе Піны ў рыначны дзень" "... Я была на рынках у многіх краінах свету, але нідзе не бачыла такога, адзінага ў сваім родзе, захапляльнага відовішча як Пінскі кірмаш. Гэта месца, дзе насельніцтва, якое пражывае ў радыусе некалькіх кіламетраў, сустракаецца, каб прадаць свае вырабы, павітаць адзін аднаго і разам выпіць гарбаты, піва ці выгнанай з бульбы гарэлкі ў невялічкіх шынках. Дзень кірмашу, на самой справе — сапраўдны святочны дзень. За некалькі дзён да гэтага прыбываюць лодкі з таварамі. Рака поўніцца новым жыццём. Шмат людзей прыплывае за 15 — 20 кіламетраў. Усё, што можа быць дастаўлена па вадзе, транспартуецца па Піне да прычала, размешчанага каля паўднёвага боку касцёла езуітаў. Многія з тых, хто прыплывае на лодках, начуюць прама ў іх..." Паводле запісаў Луізы Бойд, Пінск, 1934 год. (фота: Луіза Бойд, архіў UWM)
Нашы карані. Брэст, 2003 г. «У аснову стварэння брашуры мы паклалі ідэю захавання звестак ад першых асоб. Легенды, песні і гістарычныя факты былі агучаны старажыламі мястэчак, у якіх пабывалі нашыя экспедыцыі»
Похороны. Плотница, Пинский уезд. 1912 г. Фото И. А. Сербова. https://skaitmenines.kolekcijos@mb.vu.lt
Несколько страниц из книги Анатолия Гладыщука про Ясельду и истории на ее берегах. Книга с автографом автора есть в Брестской областной библиотеке (на руки не выдают)